رشد سریع جمعیت شهرها و به تبع آن گسترش شهرها به مناطق حومه، موجب افزایش طول سفرهای شهری همراه با افزایش میزان سفرهای روزانه شده است. از این رو گسترش تسهیلات موجود و یا ایجاد شبکه‌ها و سیتم‌های جدید در زمینه حمل و نقل و جا به جایی، امری مهم و ضروری قلمداد می‌شود. ارائه تسهیلات جدید و یا گسترش شبکه‌های حمل و نقل به صورت بهینه، نیازمند بررسی دقیق و جامع سیستم‌های مختلف حمل و نقل و خصوصیات تکنولوژیکی و عملکردی این سیستم‌ها می‌باشد.در میان سیستم‌های مختلف حمل و نقل، حمل و نقل همگانی جایگاه بسیار مهمی در حمل و نقل درون شهری و برون شهری داشته و وظیفه جابه جایی مسافرین را به دو شکل کلی انبوه بر و غیر انبوه بر به عهده دارد.

حمل و نقل همگانی، تمامي سيستم هاي حمل و نقلي را دربرمي گيرد كه داراي مشخصه هاي زير باشند؛

– مسافران در ماشين مالكيتي خودشان سفر نكنند.
– سفر به صورت جمعي انجام شود نه انحصاري. به همين علت است كه در بسياري از كشورها، تاكسي را جزو حمل و نقل همگانی محسوب نمي نمايند. در ايران نيز بتدريج اين اتفاق در حال شكل‌گيري است.

حمل و نقل همگانی معمولا به سيستم هاي ريلي و اتوبوسی اطلاق مي گردد. البته در يك تعريف فراگيرتر، هواپيماي مسافري و كشتي مسافري نيز جزو حمل و نقل همگانی محسوب مي گردد.
مترادف هاي انگليسي حمل و نقل همگانی:

Public transport
Public transportation
Public transit
Mass transit

حمل و نقل نیمه همگانی چیست؟

سيستم حمل و نقل خاصي است كه مشخصات آن مشابه حمل و نقل همگانی باشد، اما ظرفيت آن كمتر باشد مثلا ميني بوس و ون جزو حمل و نقل نيمه همگانی (paratransit) مي باشند.
در اكثر كشورها حمل و نقل نيمه همگانی از مسيرها و برنامه زمان بندي خاصي تبعيت نمي كند و در سطح شهر گردش مي كند. تاكسي هايي كه به صورت مشاركتي مورد استفاده قرار مي گيرند، جزو اين سيستم محسوب مي گردند. البته در كشورهاي بسياري تاكسي از وسيله حمل و نقل نيمه همگانی نيز خارج شده و به عنوان حمل ونقل لوكس محسوب مي گردد.

قابل توجه کارفرمایان محترم جهت تهیه رایگان پروپزال خدمات مطالعاتی، کلیک کنید